Osmanlı döneminde isimler yalnızca birer kimlik aracı değil, aynı zamanda kişiye anlam yükleyen, dua niteliği taşıyan özel kelimelerdi. Erkek çocuklara genellikle dini ve askeri anlamlar içeren isimler verilirken, kız çocuklara güzellik, zarafet ve doğadan esinlenen isimler tercih edilirdi.
